Gezondheid 

De Dalmatische Hond is een relatief gezond ras. Vrij van veel problemen die bij andere rassen wel voor komen. Waar het ras wel mee te maken heeft is doofheid en steenvorming. Orthopedische problemen en oogziektes zijn nauwelijks een issue. Een van de meest voorkomende medische problemen zijn huidproblemen. Ook wordt wel eens melding gemaakt van epilepsie. Ander zaken komen zoals in elk ras wel voor, maar zijn verhoudingsgewijs zeldzaam. Hieronder treft u korte informatie aan over de meest voorkomende problemen bij dit ras.

Doofheid

In het ras komt erfelijke doofheid voor, bekend staand onder cochleaire doofheid. In korte bewoording betekend dit een degeneratie van het orgaan van Corti, enige dagen na de geboorte. Dit is de groep zintuigcellen in het slakkenhuis. Helaas is dit verschijnsel onomkeerbaar. Aangezien deze doofheid erfelijk is betekent dit dat bij een pup, welke verwant is aan dieren die ook cochleair doof zijn, er een grotere kans bestaat dat deze ook uni- of bilateraal cochleair doof zal zijn.

Binnen de rasvereniging zijn dan ook afspraken gemaakt met als doel deze doofheid terug te dringen. Er mag niet met eenzijdige dove honden gefokt worden. Tevens is de BAER test (Brainstem Auditory Evoke Response test) verplicht. Boven ziet u hoe een van onze pups getest wordt. Deze test wordt uitgevoerd rond de 7e levensweek van de pup, waarbij het gehoor via een officiële procedure getest wordt. Geheel dove pups laat men inslapen. Eenzijdig horende pups zijn gewoon prima huisdieren, waarbij men zelden zult opmerken dat hier iets aan het gehoor aan de hand is, alhoewel wij enige restricties in acht nemen bij het plaatsen van een eventuele bilateraal horende pup. Van deze test ontvangt de fokker een verslag. Vraag gerust inzage in dit verslag als u een pup aanschaft. Een officieel certificaat van deze uitslag wordt door de Raad van Beheer nagezonden. Deze is voor de koper van de pup.  
     
Steenvorming

De Dalmatische hond heeft een uniek urinewegstelsel. Doordat zijn urinesysteem anders werkt dan bij andere honden zijn zij gevoeliger om blaasgruis en/of steentjes te ontwikkelen van het type uraat. Zeer beknopt willen we hier iets over aangeven.

Een hond krijgt met het voedsel verschillende eiwitten binnen. Een er van is purine. Deze  zal omgezet worden tot urinezuur. Honden zetten daarna dat urinezuur om in 'allantoïne' (een afbraakproduct van urinezuur dat gemakkelijk oplosbaar is in water) door middel van een enzym in de lever dat de naam 'uricase' draagt. Urinezuur dat niet direct wordt omgezet, wordt opgeslagen in de nieren. Daar zal het uiteindelijk alsnog omgezet worden in allantoïne. Urinezuur dat niet omgezet wordt in allantoïne, zet zich om in een bepaald soort zout dat we uraat noemen. De Dalmatische Hond heeft echter problemen bij het omzetten van urinezuur naar allantoïne. Het eiwit purine wordt wel omgezet in urinezuur, maar het urinezuur wordt niet volledig omgezet tot allantoïne. Op deze manier komt er dus urinezuur en uraatzout in de urine van de Dalmaat terecht. Deze kan gruis vormen of zelfs steen.

Het is dus zaak om een Dalmatische Hond genoeg te laten drinken en de drinkbak altijd gevuld te houden. Ook regelmatig uitlaten (zodat de hond eventueel gruis kan uitplassen)  helpt klachten te voorkomen. Niet iedere Dalmatiër lijkt gevoelig voor blaasgruis, waarbij er gedacht kan worden aan genetische doorgave (alhoewel niet wetenschappelijk aangetoond)Ook de levenswijze, voeding, etc. zal een factor zijn of een hond gruis zal vormen of niet.

Wij zelf meten regelmatig de zuurgraad van onze honden op met Ph stripjes. Meten is immers weten! Deze zuurgraad, Ph waarde genoemd, is indicatief voor mogelijke problemen, Door het eiwit 'purine' ontstaat zure urine, waardoor uraten zich vast klonteren. Een simpele meting geeft een zuurgraad waarde aan. De perfecte zuurgraad voor een Dalmatische Hond bevindt zich tussen de waardes 6.5 en 7.0. Uiteraard fluctueert deze wel eens, maar wanneer een bepaalde waarde constant is, dan kunnen problemen ontstaan.

Let wel, er zijn twee soorten gruis. Als de pH-waarde meer dan 7.0 aangeeft dan is de urine te alkalisch en een mogelijke indicatie voor struviet gruis en/of blaasontsteking. Als de hond klachten met plassen heeft en u de pH-waarde meet rond of beneden 6.0 dan kan dit indicatief zijn voor blaasgruis/steentjes van het type uraat zijn. Als er klachten zijn die lijken op blaasontsteking, ga dan even naar de dierenarts. Laat de dierenarts de pH-waarde meten en de urine controleren op bacteriën en gruis. Heeft uw hond gruisproblemen raadpleeg dan een arts die ervaring heeft met Dalmatische Honden. Een 'andersom' diagnose, struviet en uraat met elkaar verwisselen, wordt nog wel eens gemaakt. Verkeerde behandeling kan echter drastische problemen voor uw hond opleveren.

Huidproblemen

Zoals bij veel andere kortharige rassen zijn huidproblemen ook bij de Dalmatische Hond een voorkomende kwaal. Oorzaken zijn lastig te achterhalen, aangezien een huidprobleem nogal wat oorzaken kan hebben. Een allergische reactie kan door veel factoren ontstaan, onder andere door voeding, contact, atopie (inademing), parasieten en door medicijngebruik. 

Bij Dalmatiërs beginnen problemen vaak met kleine bultjes op het hoofd, soms in de nek en op de rug. Deze allergische reactie ontstaat bij de haarzakjes en gaat gepaard met een ontsteking hiervan, waardoor de haren op deze plekken los laten. Vaak wordt een en ander verergerd door de staphylococcus bacterie die voor jeuk zorgt, waardoor de hond gaat krabben en de bacterie verspreidt. Deze bacterie is overigens altijd aanwezig op de huid van een hond maar zorgt er dan voor dat de haargroei vertraagd wordt. Hierdoor gaat de vacht er uit zien 'alsof de motten er aan gegeten hebben'. De bloedwei die uit de bultjes komt bevat een pigment waardoor de vacht een roze, soms bruine kleur krijgt. Deze verkleuring wordt vaak het Dalmatian Bronzing Syndrome genoemd. Alhoewel andere rassen dit zelfde probleem kennen, valt het door de witte kortharige vacht van de Dalmatiër het meeste op.

Er zijn in het verleden in Amerika onderzoeken gedaan om dit verschijnsel te koppelen aan andere zaken, zoals bijvoorbeeld uraatsteen vorming, waarvoor echter geen wetenschappelijk bewijs is gevonden. Honden die deze problemen hebben, veelal bij jongere honden, kunnen worden behandeld met anti-histamines om deze bultjes tegen te gaan. De staphylococcus infectie kan worden bestreden met antibiotica.